1952/53- kontynent europejski zostaje podzielony na Wschód i Zachód. Żelazna kurtyna rozciąga się od Bałtyku po Adriatyk, zabezpieczona drutem kolczastym, psami i strażnikami granicznymi. Pełne nieufności i nienawiści dwa światy stoją tu naprzeciw siebie: z jednej strony wizjonerzy nowego stylu życia, którzy propagują szczęście i postęp bezklasowego społeczeństwa; z drugiej obrońcy wolności, która opiera się na zysku ekonomicznym i samorealizacji jednostki. Ale bloki nie są monolityczne. Podczas gdy odchylenia od linii Moskwy są szybko tłumione na Wschodzie, Zachód obiera inny, bardziej złożony kurs. Pod presją Amerykanów Europa Zachodnia wkracza na trudną ścieżkę w kierunku większej współpracy. Największą przeszkodą dla tego projektu jest stosunek zachodnich Europejczyków do Niemiec Zachodnich. Jeszcze niedawno Niemcy byli okupantami i ciemiężycielami Europy - teraz powinni i chcą stać się partnerami.
Dokument zagłębia się w te lata, opowiada o nadziejach i rozczarowaniach, ale także o codziennym życiu i wyzwaniach. O tym okresie opowiadają znani współcześni świadkowie, tacy jak Luciana Castellina, ikona niedogmatycznego komunizmu we Włoszech, oraz Georges Berthoin, najbliższy współpracownik "wynalazcy" zjednoczenia Europy Jeana Monneta. Dla Jeana Berthoina są to również ambiwalentne wspomnienia: "Byliśmy przekonani, że w ciągu dziesięciu lat stworzymy Stany Zjednoczone Europy. Myliliśmy się"...
